- ay 19 yrs old n nkatira s San Fernando, La Union
- ay kumakain nang palihim kapag gabi
- ay mahilig sa nestea/pepsi/popcorn/frenchfries
- ay suki ng urinal
- ay nakaglobe
*(This is a post for Lorma Highlights)
Dear Manong Guard:
Marahil nalalaman mo rin ang hirap ng pagbangon nang maaga para pumasok sa eskwela at ang frustration ng bawat estudyanteng pinapatigil mo sa may gate para lamang pagtutusukin ang kanilang mga bag.
Ayokong humanga sa iyong performance. Dahil sa totoo lang, nababadtrip ako. Naiiintidihan ko na trabaho mo’ng magcheck ng ID at ng bag. Pero nakakabadtrip lang kasi kapag kailangan ko pa’ng mag-antay ng labinlimang segundo para lamang masatisfy at maconvince ka na kamukha ko ang larawang nakaguhit sa ID ko at para buksan ang mabigat ko’ng bag para lang maishoot mo yang stick mo sa loob.
Ngunit kadalasan ay hindi lamang labinlimang segundo ang pagtayo ko sa gate. Hindi ko alam kung nananadya ka ba o talagang magaling kang tumayming. Kasi kapag nagkakataong nagsasabayang pumasok ang isang lupon ng mga estudyante ay mas nagiging istrikto ka ata sa pagchecheck ng mga bag. Samantalang kapag ako lamang ang papasok ay nanunusok ka lang. Ayos ka rin a.
Minsan nga, para hindi ka na mangulit pa ay ako na mismo ang nagsasabi kung ano ang laman ng bag ko. “Manong, dalawang libro ang nasa loob. Peksman. Walang bomba.” Napansin mo naman siguro iyon. Para sa isang student-nurse na gaya ko, gusto ko lang malaman mo na mabigat ang aking libro ng Med Surg. Mabigat si Joyce. Mabigat din si Brunner. Dagdag mo pa rito kapag dala ko ang aking laptop na halos isang kilo sa bigat. At sa kasamaang palad ay kailangan pa talagang ako ang magbukas ng bag ko sa kabila ng hirap ng pagbubuhat ng mga ito. Sa ngayon ay pinag-iisipan ko tuloy kung lahat ba ng guard ay ipinanganak na sadista.
Naaalala ko pa, hindi lang estudyante ang nababadtrip sa’yo. Dahil pati si Dean, pinataas mo rin ng kilay minsan noon. Wag ka’ng magkaila. Pinilit mo’ng itsek ang likod ng kotse nya at nagmamadali siya noon. At nang narealize nyang pasipsip, este devoted ka sa trabaho mo ay sumuko siya at sabi, “O sige, itsek mo yan at hanapin mo yung bomba.” Natawa ako ng gabing iyon. Buti na lang at naiwan ni EIC yung bag nya sa opis at kinailangan ko’ng tumambay sa may gate. Nasaksihan ko tuloy ang engkwentro ninyong dalawa.
Minsan namimiss ko na si Ate Lady Guard nung ako’y first year pa. Kasi, alam niyang nalalagay sa alanganin ang aking class card at test paper kapag ako’y nalate ng kahit labinlimang segundo. Sabi pa niya, “Hala, malalate ka na. Dalian mo. Go.” Ni minsan ay hindi pa kita narinig magsabi ng ganun. Bagkus, isang malamig na, “Wala ako’ng pakialam ser kung late ka. Basta pa-check ng bag.” Weh. Upakan kaya kita? Palibhasa hindi ikaw ang mapapahiya sa harap ng apat na pu’t walong estudyante [at minsan pati yung mga nasa kabilang kwarto] at makakarinig ng mga hardcore na ilokano words.
Pero napansin ko na hindi ka na lang guard ngayon. Promoted ka na yata. Kasi hindi na estudyante ang tsinetsek mo, kundi mga kapwa mo guards. Kitam? Epektip ang debosyon mo sa trabaho. Sige lang. Tusok lang ng tusok. Siguro pinayuhan mo din yung mga bago. Kasi mahilig ding sila manusok at mangulit.
Hindi ko naman binibigay ang sisi exclusively for you. Dahil aaminin ko, may isa pa’ng taong dapat sisihin—si Mamang Tsuper.
Dear Mamang Tsuper:
Hindi ko alam kung talagang mailap ang pasahero sa’yo o malakas lang talaga ang trip mo. Kasi minsan, ang bagal mo magpaandar kahit marami naman kaming sakay mo. Nagbabayad naman ako ng tama. Barya naman lagi ang iniaabot ko sa bawat umagang sumasakay ako sa asul mong jeep. Ayoko namang magkamot ka ng ulo dahil lang sa wala ka’ng panukli sa papel. Kaya minsan, kapag may nag-aabot sa iyo ng isang daan nang umagang umaga at nahuhuli kitang nagmumura sa sarili mo, natatawa na lang ako. Ramdam ko frustration mo. Pero sa bandang huli, may kasalanan ka rin. Magdala ka kasi ng baryang panukli. Huwag mo’ng asahang lahat ng sasakay sa’yo ay barya ang nasa bulsa.
Naging manhid ka na rin yata sa mga dabog ng iyong mga pasahero sa bawat pagtigil mo sa may sampalok para lamang silipin kung may sasakay ba o wala. Wala’ng pasahero ang nakakalampas sa’yo. Minsan kulang na lang ay sunduin mo na sila sa harap ng kanilang mga bahay. Ipinapasok mo pa kasi sa loob ng compound yung jeep mo para lang siguraduhing sasakay yung aleng naglalakad patungo sa’yo. Pero minsan, naaawa ako kapag kahit sinundo mo na sila ay saka mo lang malalaman na sa CSI sila pupunta samantalang diretso ka, o kung saka lang nila sasabihing hindi sila sasakay kapag ilang pulgada na lamang ang inyong pagitan.
Pero hindi ko pa ring maiwasang mainis kapag inuunahan ka pa ng tricycle. Hindi ba dapat mas mabilis ka kasi four wheels at hari ng kalsada ang minamaneho mo? Minsan nga pati yung naglalakad mas nauuna pa sa’yo. Nababadtrip din ako kapag mukhang ineenjoy mo ang mabigat na trapik sa tapat ng SLC. Nagpapalakasan kayo ng busina ng iyong mga kapwa tsuper. At kapag kamuntikang nagkakabungguhan ay nagmumurahan kayo, kasabay ng pag-ulan ng laway mula sa iyong bibig. Hanggang sa pagpara ko ay isinusumpa mo pa rin yung drayber na nakasagupa mo kanina. Akala ko tuloy ako na ang kaaway mo. Mabuti na lang at marunong ka pa rin palang humingi ng dispensa.
Ang alam ko, sikat naman dito sa San Fernando ang Lorma. Pero parang hindi mo alam kung kelan ka titigil. Mahilig kasi ako’ng pumara in advance. Nasa tapat pa lamang ako ng simbahan ay sinasabi ko na, “Manong Lorma ho.” Uulitin ko iyon kapag katapat mo na iyong Burger Machine. Pero kadalasan ay ibinababa mo ako sa tapat ng billboard ng Lorma. Concerned ka ba sa kalusugan ko at gusto mo ako’ng paglakarin pa? O naghahallucinate ka’t may nakikita ka’ng NO UNLOADING sa harap ng Mister Donut?
Hindi ko rin maintindihan kung paano mo inilalarawan ang masikip at maluwang. Kasi minsan, kahit siksik na kaming lahat sa loob ng jeepney mo ay sinasabihan mo pa rin yung mga pasakay na ng, “Nalawa pay ading. Adu pay tugaw.” Siguro naman napapansin mo’ng sa tuwing babanggitin mo ang mga katagang iyon ay nagtitinginan na lahat ng pasahero mo. Ang ilan ay nagbubulong sa sarili ng, “Nagilet la ngaruden.” Ang ilan ay umiirap na lamang at nakakunot-noong umitingin sa kawalan.
Ngunit ang hindi ko talaga makakalimutang [at mapapatawad na] ginawa at ginagawa mo ay ang pagpapatakbo mo nang ubod ng bagal. Muntik na akong bumaba noon at ipakita sa iyo na mas mabilis pa ako’ng tumakbo sa minamaneho mo. Kadalasan ay inaabot ako ng labin limang minuto bago ako makarating sa eskwelahan. Badtrip. Lingsat lang ako a. Inuunahan pa ako ng klasmeyt ko’ng taga Caba.
E alangan namang babangon din ako ng alas tres ng madaling araw? Hindi naman kasi kabigatan ang traffic dito sa Carlatan. Kayang kaya mo namang lusutan iyon kung gugustuhin mo. Nakakalungkot lang kasing isipin na parang ineenjoy mo nga talaga ang pagtitigil tigil mo, susulyap sa salamin sa may ulo mo at iwinawagayway ang plaka na DIRITSO.
Pangwakas:
Sa halos apat na taon ko’ng paglalagi rito sa kolehiyo ay hindi ko na rin mabilang ang mga araw na parang pinagtulungan ninyo ako’ng dalawa. Nagsasabwatan ata kayo. Alam nyo ata ang schedule ko. May tracker din ata kayo sa selpon ko. Para kasing alam ninyo kung kelan nakakalimutan ko’ng mag-alarm, kung kelan tatlong subo ng kanin at isang lagok ng kape ang aking iniinom, isang minutong paliligo at ang pangmarathon na takbo ko para lamang makaabot sa klase.
Ngunit sa kabila ng lahat ng ito ay pinasasalamat ko rin kayo.
.
.
.
Joke. Badtrip pa rin ako sa inyo. Hmp.
“A very special post for a very special course of a very special school.”
Saang eskwelahan mo mararanasan ang mga sumusunod?
1. Magkasing-toxic ang major at minor subjects mo.
2. Nagwawalk-out ang teacher mo kapag nagreact ka sa announcement niya.
3. Bawal ang tsinelas at bangs sa loob ng kampus–maliban sa dean. (labet)
4. Ginto ang ngipin ng security guard.
5. World class ang facilities, in and out.
6. No Permit, No Exam kahit may CHED Memorandum na.
7. Laging offline ang ATM.
8. Pinagbibintangan ka’ng natapon mo ang pansit.
9. Mas masungit ang secretary kaysa sa dean.
10. Pahirapan ang pagpapapirma ng case.
11. Required ang student handbook pero walang stock.
12. Maraming tindera sa canteen pero ubod nang bagal.
13. Bawal ipaxerox ang reviewer ni Balita.
14. Sinasamba si Balita.
15. Free daw ang wifi pero P1000 pala ang Internet Fee.
16. Scrabble tile ang nameplate mo.
17. Amoy putik ang paligid mo.
18. May aircon pero hindi gumagana.
19. May pintuan sa pagitan ng mga klasrum, walang doorknob.
20. At ginto talaga ang ngipin ng security guard.
Saan? Saan?
I can still remember how excited I looked last year when my ever supportive father told me I’ll be having a new laptop. Finally my rusty, old desktop PC will rest in peace!
So I nagged my ever supportive father to buy me one, eventually postponing my former request to replace my equally rusty, old mobile phone (which I had been with since I was in high school, good riddance).
And after a month, I received a brand new laptop. It is not the “coolest” model in the market, but I [forced myself to] like it.
Irony#1
My younger brother would sometimes sneak up on my room and use my laptop (naturally, I was so protective of it) to play online games with his classmates. After once discovering him exploiting my “property” without my knowledge, I scrapped him of his innocent ecstasy by placing a long password which in no way he will ever guess.
Irony#2 aka The Classroom Irony
I know that I am not the only one who has a laptop in our class. But I do not understand why, whenever we have a group activity, I seem to be the most popular laptop owner and everyone starts to point fingers at me “Si Jet na lang yung powerpoint. Dalhin mo laptop mo bukas, please.”
With my classmates’ pleading faces (and the girls’ [pa]cute giggles) I could not say “No. Mabigat. Hassle.” I just nod. To think that in one way, I am helping the group.
Just like Spider Man, owning a laptop comes with great responsibility (and patience). It’s not entirely cool to have one. In a developing country like the Philippines, it’s more of a “need” than a “want”.
“That is so lame! Ang boring.”
This was my initial reaction when I first saw my friends playing Farm Town. I’d never thought I will be hooked, too.
Unlike the usual computer games I play, Farm Town does not boast any edge on graphical design, nor sound effects, nor brain cell-stimulating missions. It doesn’t require you to be dexterous in clicking your mouse or typing on your keyboard. Even a simpleton will turn to be an expert in this game.
So what could have possibly got me hooked?
1. It’s FREE. Who wouldn’t want a free game, right? I have no money to buy softwares.
2. It’s a multiplayer game. Farm Town is affiliated with social networks, such as Myspace and Facebook. When you visit other people’s farms, hang out at the Inn or beg for job at the market, you can post shoutouts like, “Add me in facebook” or “Who’s from Louisiana?”. When another farmer reads this, he’ll answer back and you can have a conversation. It’s a built-in chat.
3. It’s simple and the mechanics are easy to follow. Super.
4. It’s addictive. Di ba ma’am? (hehe)
Some people who haven’t played the game often calls it plain and no fun at all. But later on, as they progress to a higher level, they’ll be owning the computer unit for the next four hours. Look what happened to me. Lol.
So if you plan to play it, add me up. And you may consider the following:
1. Good internet connection. Perhaps due to the large number of players, the game often pops out messages like “Connection to server failed. Click the green button to reload the game.” Or something like that.
2. Plenty of friends/buddies/neighbors. Having a lot of friends/neighbors have its advantages. It will be easier for you to hire or be hired. Working for a neighbor can also save you 50% of the cost when you hire them to plow your field. Adding buddies gives you instant access to your mates whenever you have the urge to harvest some berries/crops/fruits.
3. Belief in Mutualism. Throughout the game, some of your friends might send you gifts (e.g. trees, animals). While there are people who are so obedient they send you gifts back, there are some that you need to thoroughly convince so you can have that _____ (write something that you really want to receive).
4. Convincing powers. When you are stuck in the game (your crops are not yet ready for harvesting, you don’t have money left, or you want to increase your experience points), you may want to go to the Marketplace. This is where one gets a job. So how do you get a job? Simply “sell yourself” (according to one of friends). You need to be very submissive to the other farmers. Some players even beg just to have a job. It depends on you how you’ll convince the others to hire you harvest or plow.
5. Patience. The game lags sometimes.
It can also boost your self-esteem when you level-up. Hiring someone to plow or harvest your crops for you can make you feel powerful. And rich. But the game has its own glitches.
1. It lags. The most frustrating characteristic of all online games.
2. It is addictive. A common problem for students who are aiming for scholarship, for mothers who have little children, for teachers who are to make their lesson plans, for nurses in the station, and a lot more.
3. The money is fictional. Despite earning hundreds of coins, you cannot use them in real life. How effing desperate.
One of these days, perhaps Farm Town will develop how to convert coins to real cash. Or so I dreamed.
You may want to read this. It’ll make you feel smart.
I had never had a failing mark in my major subjects. But as to how I assess my Nutrition performance, I think I’ll soon be earning line of 7’s.
Never in my life had I been so consistent with something–well, that’s until I stepped in this subject. I don’t find the topics epistaxial. But I always wonder why I keep on getting very low scores during quizzes. First quiz? I got the passing score. Second quiz? I did the same. Prelim exam? Failed.
I just don’t know what sort of grade will appear in my class card later on.
Nutrition is not a complicated thing to study. The concepts are somewhat related to basic Chemistry and a bit of Biology and Pharmacology. I always tell this to myself, in hope of increasing my self-esteem.
My teacher thinks my failing scores are due to my addiction to Farm town. But it isn’t.
It’s a multi-factorial phenomenon–I get lower scores whenever I try to review. It’s odd. Even my Strat teacher is dumbfounded by it.
I think I’ll just need something to motivate me to study—oooops.. May ipapaharvest pa pala ako. Ciao.
